ПЛАНИНАРКА
Желбата за искачување кон Св Богородица(пештерна црква на крајот од 14 век која во 1991 г скоро целосно насрадана од пожар) во Велгошти почнаа уште од август 2011 , кога ја здогледавме камбанеријата од далеку и безуспешно го баравме патот.Се тешевме со тоа што ако дојдеме пак тука на одмор обавезно да се искачиме кај црквата.
Сепак на наше задоволство се реализираа по една година.
Дента на 6 -8-2012 пред да дојде до искачувањето во извидница беше претен тато за да види какви се тешкотии ќе не очекуваат на патот кон Св Богородица. Бидејќи минатата година од локалното население бевме предупредувани дека е мошне стрмно дека има змии и тешко со две малолетни (Анамарија 8 г. и Јован во тој период имаше 7 месеци)деца ќе се искачиме кај црквата.
На врачање од извидницата неговото лице беше со чуден сјај ,кога го прашавме татко ми како е дали ќе можеме да одиме сите тој како и секогаш се шегуваше со нас и ни рече дека ќе видите утре сами.Но ќе мораме да го слушаме без збор бидејќи не е баш лесно и ако треба ќе се откажеме „подобро е да се откажеме отколку да плачеме“ ни рече со крајно озбилен глас што беше реткост за него.Кога мајка ми го праша а зашто не денес ,со повишен тон и малку подналутен татко ми рече не сме спремни.Малку со страв малку со радост климнавме со главите и решивме да почекаме до утре што ќе ни даде господ тоа ќе биде на крај рече татко ми.
Вечерта откако заспа Јован(сега веќе поголем за една година) се договаравме што да земеме со себе (имавме мал термос за ладење Coca cola кој секогаш го носевме со нас во него имаше 3 шишиња од полалитро со ладна вода , по едно шише со млеко и со вода за Јован)да си земеме чипс , смоки ,7 дејс ,сендвичи . . .
Татко ми скришум без да го видиме земал и други работи со него(јажиња , куки , прва помош . . .) одкако се вративме разбравме дека не сакал да не исплаши затоа така направил.
Наредниот ден откако се подготвивме ,повторивме уште еднаш што ќе правиме и дека ќе го слушаме без резерва.
Иако лето се облековме во долги алишта и тргнавме кон Велгошти.Јас бидејќи секогаш бев љубопитна го прашав зашто се облакаме во долги алишта тој ја погледна мајка ми и ми одговори за секој случај да не се изгребеме од некоја грмушка.
Добивме уште едно предупредување од татко ми што и да се случи да не креваме паника бидејќи таа е полоша и од падот во амбисот. Мене лично неговиот длабок , неговиот груб глас ми делуваше многу милозвучно , ме смируваше и ми влеваше многу самодоверба.
Почетокот на патеката навистина беше страшен како тунел во шумата од ситестрани гранки , капини ,гуштери ,птици разни шумови кои ни делуваа застрашувачки како кој знае што да има околунас.Не смируваше гласот на татко ми кој лекаполека поднаведнат со Јован во рацете со сигурни чекори грабеше напред и ни велеше уште малку и ќе излеземе од тунелов на виделина , но не значи дека ќе ни биде полесно туку напротив ќе почнеме со искачување по стрмна патека.Да не гледаме многу на десно и да пазиме каде газиме бидејќи со мала грешка можеме да отидеме во амбис затоа да го слушаме што ќе ни каже и да не се плашиме бидејќи тој е тука , да оставиме помеѓу нас растојание од половина метар за секој случај бидејќи ако се лизне еден да не го повлече другиот со себе.
По пат сретнавме двајца повозрасни Холанѓани кои беа зачудени како сме тргнале на вакво патешествие со две малолетни деца но сепак на нивните лице се гледаше и воодушевуваање од нашата смелост.
На негде половина пат наидовме на пештера која изгледаше морничаво а сепак не привлекуваше да видиме што има во неа. Јас и мајка ми му велевме на тато да оди и да ја слика но тој ни велеше дека намерно го праќаме за да го изедат мечки али волци ,ајкули ,китови . . . што се не ни изнаброја на што ние се смеевме.Кога му реков со смеење тато китови , ајкули живеат во морињата тој ми одговори „аааа од кај знаш ма да не си видела ,а можеби дошле намерно само него да го изедат“. Сепак на крај ни кажа дека мисли оти нема да издржи батеријата на апаратот била при крај а заборавил да ја наполни што подоцна се покажа дека е точно.
Малку и одморивме на овој дел се напивме вода и полека со голем ентузијазам продолживме напред .
Бевме заморени но го слушавме смирувачкиот глас на татко ми „ете позади оваа кривина и ќе стасаме“.
Кога конечно ја здогледавме камбанеријата ми изгледаше како да лебди во воздухот како пупка на мајчина града спремна за доење ,а не како да стои на самата ивица на карпата („Клучка“). Татко ми се смееше и ни велеше дека уште ништо не сме виделе.Ова ни даде дополнителни сили за понатамошно искачување.
На крајот од почетокот(како што велеше татко ми) не чекаше големо изненадување јас и мајка ми подзинати не можевме да дојдеме до здив момент кој ни се чинеше како бескрајно да трае , не чекаше наградата прекрасна глетка на пештерската црква Св Богородица како и преубавата панорама надолу кон Охрид.А татко ми со насмевка на лицето пак ни вели полека не подзинујте уште ништо не сте виделе , не знаете што се не крие шумава полна е со прекрасни тајни.
Кога дојдовме до црквичката видовме дека има направено железни скали (кои беа многу стрмни како да беа исправени ,а татко ми и Јован „мораа“да ги поминат безброј пати)за да се спојат двете падини на планината(Петрино).Под нив се слушаше жубор на вода(реката Сушица) која не можеше убаво да се види од висината и испреплетените гранки. Кои се стиснале околу себе цврсто исто како детенце кое љубоморно и скришум од другарчињата во рачињата стиска бонбонче.
Претпазливо се симнавме по скалите кои се слеваа во метална платформа која пак како да беше срасната во падините на планината(Петрино).Со секој чекор бевме се поблиску до другата падина на планината .Моменти кои за нас како да беа вечност,но всушност траеа само еден миг,еден трепет од окото.Во тој момент кога ја поминавме платформата како да зачекоривме на друга планета ,како да зачекоривме во друга димензија.Како да зачекоривме во земјата на личотијата.
Ваква убавина не може да се опише со зборови или како што рече татко ми пак подзинавме ,едноставно беше прекрасно ,
како што би рекла мама чудествија.
Седнавме во еден летниковец и татко ми го остави ранецот на масата што цело време скоро љубоморно го носеше на грб и ни рече лапајте јас скоро со плачење му реков жално татооо бе па што да јадеме ,а тој само се насмевна и ни рече отворете го ранецот и што ќе најдете се да изедете.
Кога го отворивме ранецот пак останавме подзинати.Утрото додека ние спиевме тато ни купил скара(кебапчиња, увијачи). Во тој момент ги забележивме и првата помош и јажињата.Кога го прашав зашто му се овие работи тој ми рече биди стрплива кога ќе се симнеме се ќе ти кажам и пак ни рече лапајте сте
заслужиле , а јас ќе одам да видам што има надолу.
Кога се врати по некое време му се гледаше на лицето дека е многу радосен па седна и тој да лапне нешто.Додека јадеше ни рече јадете и ќе ве прошетам малку по планината има патека поред рекичката(Сушица) која се слушаше цело време а не можевме да ја видиме.
Стварно беше чудествие како што велеше мајка ми како да застанало времето ,прекрасна природа.
Сонцето како да немаше сили или пак како да не сакаше да допре до земјата ,а можеби и високите раскошни разеленети дрвја не го пуштаа да допре до земјата чувајќи ја љубоморно оваа убавина само за себе и за своите жители.Се слушаа само прекрасните звукови на природата и нашите воздишки дури и Јован беше мирен.
Ослободете ги сите сетила велеше татко ми и ужувајте бидејќи овие моменти и да се плати не може да се доживеат.
По кратката прошетка низ планината(Петрино) пак ја разгледавме црквата сега без брзање за да ги видиме сите нејзини убавини со безброј слики и клипови(за кои беше задолжена мајка ми бидејќи Јован сакаше везден да биде кај тато во раце (беа сраснати еден со друг како калинка со своите зрнца ,а и само тука се осеќаше сигурен).
Си наполнивме свежа вода од чешмите кои беа со изворска вода донесена од страна на месното население од црквата Св Никола.
Сега ќе почнеме со спуштање ни рече татко ми и не опомена да пазиме бидејќи може да биде многу , многу поопасно и затоа да внимаваме каде газиме и да се потпираме на стаповите( кое татко ми доста сликовито ми го објасни морав и да пробам пред него два три пати за да види дали сум
разбрала).
Со тешко срце со солзи во очињата ама и со полна душа радости мораше да дојде до разделба со тоа парче рај.
Во овој период и батеријата на апаратот ни се испразни како што рече тато и тој жали што ќе си одиме од оваа прекрасна убавина и се потсети на еден цитат од песна на неговиот другар Горан Анчевски кој со полно срце убавини и оловни нозе си одел од Св Јоаким Осоговски:
„Понекогаш,
и убавината можела да растажи.“
Претпазливо почнавме да се спуштаме по патеката јас бев прва па тато и Јован на крај мама.
Само што ги направивме првите чекори надолу Јован почна да се буни и да бара да се врати кај мама а штом ја бараше мама се знае што сака ,сака да папа.
Татко ми го крена во раце и почна да се спушта по патеката но полека за да може мама да ги стигне и да го земе Јован.
Јас за тоа време си земав една сламка во рацете и се спуштав полека надолу ,арно ама тато ме приметил и почна со малку повишен и строг тон на гласот да ми збори да ја фрлам сламката за да не ми го одвлекува вниманието и да се концетрирам на патеката за да не дојде до несакани последици.Го послушав одма без размислување бидејќи како што раскажав претходно тој груб глас мене ме смируваше и ми влеваше само доверба.знам дека ми мисли добро.
Продолживме со спуштањето по стрмната патека која од левата страна имаше амбис до недоглед ,а до десната карпи.
За време на целиот пат не пратеа прекрасни волшебни пејсажи кои како да не ги приметувавме кога се искачувавме бидејќи бевме премногу задлабочени во искачувањето.
Татко ми се воодушевуваше и само подвикуваше „ииии што ти е природа бре“.Се слушаа само нашите чекори ,штурците и гласот на Јован кој сакаше да папа.
Татко ми велеше дека ќе одмориме кај пештерата бидејќи има малку повеќе место за да може Јован да папа ,а и ние ќе
земеме „душа“ за понатамошниот дел од патот.
За цело тоа време за да биде мирен мама го носеше Јован и како што ни раскажа подоцна од страв и се треселе нозете на што татко ми се изнасмеа и и рече „хахахаха ја цело време го носам а ти плачеш“ .
За кратко време дојдовме и на тој дел кај пештерата и додека Јован папаше јас и мајка ми ќе се погледневме ќе ја погледневме и пештерата ,а татко ми низ насмевка ни велеше ааа знам што сакате ,сакате да ме изеде мечката ама не одам да ја сликам пештерата така да си знаете.
По краткиот одмор лекаполека пак почнавме да се спуштаме по стрмната патека.Но сега нозете ни беа лесни како перце ,а во душата бевме тешки еден тон од убавини.
Кога се спуштивме кај автомобилот прво татко ми како секогаш направи еден круг за секој случај да не има некоја животинка да не исплаши потоа ни ја подаде кесата со чипсови , смоки. . .
Седнавме да се одмориме под раскошната сенка на еден орев и додека лапавме од чипсовите почна татко ми да ни раскажува како тој го видел моето патешествие.
Со ситни чекори
поминуваше покрај карпи , дрвца , тревки . . .
храбро ги менуваше планинските декори
и изнудуваше од мама , од тато насмевки.
Јас скоро со плачење пак му реков жално татооо бе како да осетив дека сака нешто друго да ни каже ,а тој само се насмевна и рече ај сега озбилно.
„Храбро без страв со големо воодушевување и инстикт како големите авантуристи се искачуваше по стрмната патека од која и дивокозите бегаа ,која се граничеше со ивицата на амбисот со многу љубов и желба лекаполека сантиметар по сантиметар го совлада и последниот метар на патеката кон Св Богородица.
Кога почнавме со спуштањето кое можеби за тебе беше и поопасниот дел пак остана бестрашна и со сигирност на големите алпинисти се спушти назад кон Велгошти за цело време бележејќи ги прекрасните моментите преку камерата
на својот мобилен телефон“.
Сепак главната премија е моја рече татко ми кога ги видов вашите лица како бликаат од среќа и радост и кога го слушнав звонливиот глас на Анамарија:
„тато , тато кога ке одиме од другата страна на планината те молам носиме и од таму“.
Ајде сега станете да се гушнеме сите и да си одиме ,а утре здравје што ќе ни даде господ тоа ќе биде.
Влеговме во автомобилот и се вративме во Охрид ,а меморијата ни беше исполнета со прекрасни сеќавања.

од 19-8-2012
magare edno
hahaa

